AKAI MPK Mini w czwartej odsłonie

Japońska firma AKAI to jeden z producentów, którzy wyspecjalizowali się w konstruowaniu poręcznych, kompaktowych instrumentów klawiszowych, w których jednak tkwi ogromny potencjał. Do takich właśnie konstrukcji należy jej najnowsze dzieło, MPK Mini Mk4.

To prawdziwe maleństwo – jego nowo zaprojektowana klawiatura trzeciej generacji obejmuje, podobnie jak w poprzednim modelu, jedynie dwie oktawy, zatem utworów Chopina grać na nim nikt nie będzie. Z tego samego też powodu jego zastosowanie należy rozpatrywać w kategoriach podręcznego narzędzia, które każdy producent czy kompozytor może zabrać w podróż – nawet samolotem – zaś instrumentalista wykorzystać jako dodatkową klawiaturę, z jego padami i własnymi brzmieniami, na koncercie czy w studiu.

System obsługi instrumentu wzbogacono o mikroskopijny, a mimo to czytelny, pełnkolorowy wyświetlacz oraz towarzyszący mu enkoder z funkcją przycisku. Oczywiście to nie jedyne nowości w czwartej wersji MPK Mini. Należą do nich chociażby fizyczne pokrętła odstrojenia i modulacji.

Jednak zmianom uległo nie tylko „ciało” instrumentu, ale i jego „dusza”, czyli funkcjonalność. I tak, dla przykładu, pokładowy arpeggiator wzbogacony został o funkcje Pattern, Arp Freeze oraz Mutate, co w założeniu ma skłaniać twórcę do eksperymentów brzmieniowych.

W elektronicznym mózgu nowego MPK-a zaszyto też preprogramowane mapy dla oprogramowania DAW, w tym Ableton Live, Logic Pro i FL Studio. Dzięki temu sterowanie parametrami instrumentu z poziomu software’u jest znacznie efektywniejsze.

Nowością, i to naprawdę grubą, jest Studio Instrument Collection, czyli wirtualny instrument, który można wykorzystać jako plugin VST/AU, jak i samodzielny. Oferuje on zawierający ponad tysiąc brzmień z AIR, Akai Pro i Moog, a także elementy sterowania dla MPK Mini IV. Poza tymi modyfikacjami, nabywca może cieszyć się wszystkimi „konfiturami”, jakie znaleźć można na pokładzie wcześniejszego MPK-a.

Producent wyszedł też naprzeciw estetycznym oczekiwaniom użytkowników i przygotował dwie wersje kolorystyczne instrumentu – czarną (czy może raczej grafitową) i szarą.