Sławek "GUADKY" Gładyszewski o systemie L-Acoustics L2

Systemy L-Acoustics serii L można już spotkać - czy to w formie instalacji stałej, czy jako system renatalowy - również w Polsce. Jest to nie tylko zaawansowane urządzenie technologiczne, ale też narządzie pracy realizatora, któremu dane jest na nim "zagrać". Jednym z takich realizatorów jest Sławek "Guadky" Gładyszewski, który w niezwykle "kwiecistym" (charakterystycznym dla niego) stylu przekazuje kilka swoich przemyśleń odnośnie tego systemu.

Skąd pomysł na L2?

Przypomnijmy kilka podstawowych, technicznych informacji o L-series. Mamy tu do czynienia z zupełnie nowym podejściem do systemów "zakrzywionych", czyli systemów line array o zaprojektowanej dla potrzeb danego wydarzenia/miejsca krzywiźnie. Dotychczas niezbędna do tego była odpowiednia liczba modułów line array, podwieszanych w grona składające się od - powiedzmy - czterech czy sześciu takich modułów w niewielkich przestrzeniach do kilkudziesięciu, w przypadku dużych koncertów plenerowych, stadionowych czy halowych.

Firma L-Acoustics przez długie lata swojego istnienia zebrała mnóstwo danych dotyczących konfiguracji swoich systemów w różnorakich obiektach czy obszarach, a następnie zbadała, które z nich pojawiały się najczęściej, spełniając oczywiście pokładane w nich nadzieje (czyli dobrze sprawdzały się w swojej roli). I tak powstała seria L, składająca się z dwóch nietypowych rozmiarów modułów o stałej krzywiźnie, będącej wynikiem tych badań.

Elementy systemu

Moduły te to L2 i L2D, obydwa wyposażone w te same głośniki, ale różniące się konstrukcją. Tak w jednym, jak i drugim pracuje osiem 3-calowych driverów, osiem głośników 10-calowych i cztery przetworniki o średnicy 12", umieszczone z boku, odpowiedzialne za kardioidalną lub superkardioidalną (wybieraną za pomocą presetów) dyspersję systemu. Niemała liczba przetworników sprawia, że taki pojedynczy moduł ma dość słuszne wymiary i wagę, trzeba jednak wziąć pod uwagę, że "odpowiada" on mniej więcej czterem modułom K2, osiągając 155 dB (L2) i 151 dB (L2D) maksymalnego poziomu ciśnienia akustycznego.

Zasadniczą różnicą między L2 a L2D jest krzywizna czoła i wynikająca z tego dyspersja wertykalna - L2D, który w mniejszych obiektach może pracować samodzielnie - oferuje 60-stopniowy kąt pokrycia, zaś L2 - który montuje się (jeden lub więcej) nad L2D, gdy chcemy zwiększyć zasięg/pokrycie systemu - charakteryzuje się dyspersją 10-stopniową. Moduły mają też zmienną, regulowaną dyspersję w poziomie - to dzięki technologi Panflex. W L2 pozwala to na uzyskanie czterech kątów propagacji: 70° lub 110° symetrycznie albo 90° asymetrycznie z każdej strony. W L2D natomiast dwa górne moduły są wyposażone w Panflex, podczas gdy dwa dolne mają stały, progresywny kąt propagacji, zaczynający się od 110° i rozszerzający się do 140° na dole.

Wszystkie zalety wynikające ze stałej krzywizny, mniejszych rozmiarów i wagi (niż system złożony z odpowiadającej liczbie "klasycznych" modułów line array) itp. to powody do zadowolenia właściciela, techników czy inżyniera systemu. Nie zapominajmy jednak, że systemy z serii L to nie tylko zaawansowane technologicznie urządzenia, ale również - jeśli nie przede wszystkim - narzędzie pracy realizatora dźwięku, który za pomocą całego łańcucha elektroakustycznego, którego ostatnim ogniwem jest właśnie system głośnikowy, tworzy obraz dźwiękowy tego, co dociera do słuchaczy. 

Zobacz video z realizacji L-Acoustics L2: